น้ำใจแม่
น้ำใจแม่ แต่ก่อน จะมีลูก ใจแม่ผูก มุ่งมั่น ปรารถนา
แม่วิงวอน กราบไหว้ ไท้เทวา ขอเมตตา ประทานลูก ที่ถูกใจ
เมื่อตั้งครรภ์ แม่หวั่นใจ ใฝ่แต่ลูก ใจแม่ผูก ลูกในครรภ์ จะหวั่นไหว
แม่ยกเท้า ก้าวย่าง ไปทางใด ระวังภัย จะหกล้ม ระบมกาย
ในยามกิน แม่กำหนด รสอาหาร คิดสงสาร ลูกน้อย พลอยเสียหาย
ทนอดอยาก ลำบากท้อง ประคองกาย แม่มุ่งหมาย ให้ลูกรัก ได้พักนอน
ยามจะคลอด แม่พลอดพร่ำ แต่คำรัก เพื่อพิทักษ์ ให้ลูกรัก อนุสรณ์
ขอลูกรัก เป็นลูกแม่ แท้ถาวร อย่าได้จร จากอกแม่ แต่ยังเยาว์
แม่เจ็บปวด ทรมาน ประการใด แม่ทนได้ ไม่เบื่อหน่าย ละอายเขา
ขอให้ลูก สุขสบาย หายมึนเมา ได้นอนเนา อยู่กับแม่ ไม่แปรปรวน
ยามลูกร้อง แม่ปกป้อง ประคองขวัญ เป็นรางวัล ให้ลูกได้ ใจยิ้มสรวญ
ลูกยิ้มย่อง มองหน้าแม่ อย่างยียวน เหมือนเชิญชวน ให้แม่รู้ ดูน้ำใจ
ยามลูกหลับ ประทับใจ ไว้กับลูก คอยปลอบปลุก ลูกขวัญ อย่าหวั่นไหว
ลูกจงหลับ ระงับจิต สนิทใจ จงเติบใหญ่ เจริญสุข ทุกเวลา
ยามลูกตื่น นทรา เรียกหาแม่ ดวงใจแท้ แม่จะฟื้น ตื่นผวา
อุ้มลูกรัก แนบสนิท ชิดอุรา โอ้ลูกจ๋า แม่ยังอยู่ เป็นคู่ใจ
เสียงอ้อแอ้ แม่จ๋า ภาษาลูก เป็นมนต์ผูก หัวใจแม่ ให้หวั่นไหว
แม่ประทับ รับขวัญ โดยเร็วไว ไม่ปล่อยให้ ลูกร้องร่ำ ให้รำคาญ
ยามลูกถ่าย ไม่เคืองคาย ละอายหน้า แม่เมตตา ชำระให้ ใจสงสาร
กลิ่นจะเหม็น ไม่เป็นไร ใจเบิกบาน สุดประมาณ ใจแม่รัก สมัครทำ
น้ำใจแม่ แผ่กว้าง ดังขอบฟ้า ความเมตตา ดุจธารา ฟ้าชื่นฉ่ำ
น้ำใจแม่ แลเลิศ ประเสริฐธรรม ขอน้อมนำ กราบไหว้ ด้วยใจเอย

ความดี
อันทรัพย์สิน ถิ่นฐาน ทั้งบ้านช่อง อีกเงินทอง ไร่นา มหาศาล
เป็นสมบัติ ของตัว ได้ชั่วกาล จะต้องผ่าน จากกัน เมื่อวันตาย
ส่วนความดี มีความสัตย์ สมบัติแท้ ถึงตัวแก่ กายดับ ไม่ลับหาย
จะสถิตย์ ติดแน่น แทนร่างกาย ถึงตัวตาย ชื่อยังอยู่ เชิดชูเอย

เป็นผู้น้อย
เป็นผู้น้อย คอยระวัง อย่างผู้น้อย สำรวมถ้อย กิริยา อัชฌาสัย
จะยืนเดิน นั่งนอน อ่อนตามวัย สมสมัย พองาม ตามแบบไทย
เป็นผู้น้อย ไม่ระวัง อย่างผู้น้อย ทำเลิศลอย เกินงาม ล้ำสมัย
การกินอยู่ หรูหรา กล้าเกินวัย จะเป็นภัย เดือดร้อน ตอนแก่เอย

คำสอนหลวงพ่อพระพุทธพจนวราภรณ์(หลวงปู่จันทร์ กุสโล)วัดเจดีย์หลวง เชียงใหม่

สำรวมจิต
สำรวมจิตพินิจแจ้งทางธรรม
ดวงจิตได้ดื่มด่ำธรรมรส
ได้ปัญญาอุปถัมภ์รู้ชัด
พระธรรมจะปรากฏสว่างจ้าผ่านพ้นนิวรณ์
๒๑ พ.ค.๔๙

ความพอดี
ความพอดีประโยชน์แท้ทุกประการ
พูดมากเกินประมาณบ่นเพ้อ
วาจาที่อ่อนหวานรสเลิศ จริงแล
อย่าพูดมากเพ้อเจ้อก่อให้รำคาญ

แต่งกายไม่แต่งใจ
แต่งกายด้วยเสื้อผ้าอาภรณ์
น้ำใจต้องงามงอนแต่งด้วย
น้ำใจไม่ออนซอนบ่สดใสนา
เหมือนคนดับจิตมอดม้วยหมดสิ้นลมปราณ
๑๘ก.ค.๔๙

โลกธรรม
ได้รับลาภยศแล้วมั่นคง
ตั้งสติดำรงจิตไว้
ไม่ปล่อยจิตคิดไหลหลงบ่นเพ้อ
ปฏิบัติดั่งนี้ไซร้สุขแท้ตามมา
ใต้ร่มพฤกษา๑๕ มี.ค. ๔๙

หวังอะไรกับชีวิต
ชีวิตตกอยู่ใต้ความไม่เที่ยง เป็นทุกข์ เป็นอนัตตา พระพุทธเจ้าสอนให้มีพระธรรมเป็นที่พึ่ง
๒๕ มี.ค.๔๙

๓ วัย
ปฐมวัยวัยการศึกษา
มัชฌิมวัยวัยทำงานประกอบอาชีพ
ปัจฉิมวัยวัยชรา เตรียมเข้าป่าช้า
โอ้หนอชีวิตคิดแล้วใจหาย
เกิดแล้วก็ต้องตายดับดิ้น
ต่างประมาทวุ่นวายสนุกสนานนา
ที่สุดก็หมดสิ้นป่าช้าเรือนนอน
๒๗ ส.ค.๔๙

ชีวิต
ชีวิตนี้มีภัยวุ่นวายนัก มีคนรักคนชังหวังประหาร
ทั้งโรคภัยใหญ่น้อยคอยรุกราน จะทำการสิ่งใดให้ระวัง
ถ้าประมาทขาดสติดำริผิด จะเป็นพิษเป็นภัยอย่างมหันต์
จะสิ้นทรัพย์โศกาสารพัน ควรยึดมั่นสติไว้กันภัยเอย
27มิ.ย.20

พ่อแม่
ให้กำเนิดเกิดมาคือพ่อแม่ ทั้งดูแลหน้าที่ครูผู้สั่งสอน
อรหันต์ของลูกถูกแน่นอน ลูกควรวอนไหว้พระคุณได้บุญเอย
บ้านเรือนใดลูกพอใจไหว้พ่อแม่ จิตแน่วแน่ผูกพันธ์ฉันลูกหลาน
บ้านเรือนนั้นเทวดาอภิบาล จะสำราญเจริญยิ่งทุกสิ่งเอย
14ธ.ค.20

ความไม่ประมาท
อย่าปล่อยเวลาผ่านด้วยประมาท
มีสติอย่าได้พลาดสิ่งประสงค์
ความดีมีโอกาสสั่งสมไว้
ชีวิตจะเป็นอยู่มั่นคงประโยชน์เกื้อกูลกัน
สนามบินอุดรธานี ๒๑ เม.ย. ๔๙

ไม่เหลือวิสัยแห่งปัญญา
ทุกสิ่งทุกอย่างทำได้ ที่ทำไม่ได้เพราะไม่ทำ
๔ มี.ค.๔๙

อย่าปล่อยใจให้ลอย
ทำใจให้มีหลัก
โลกนี้ไม่มีอะไร
โลกมีเพราะความยึดถือ